Monday, October 29, 2007

Candan Erçetin'le Beraber ve Solo Şarkılar


Emel Sayın

Emel Sayın (d. 20 Kasım 1945, Sivas), Türk Sanat Müziği, Fantezi müzik yorumcusu, sinema oyuncusu. Dört kız çocuğu (Emel, Şenel, Fatoş, Hülya) olan bir ailenin en büyük çocuğudur.

Müzikle tanışması

13 yaşında Arif Sami Toker'den müzik dersleri almaya başladı. Toker'in yetiştirdiği en ünlü ve yetenekli sanatçı olarak kabul edilmektedir. Üç yıl Münir Nurettin Selçuk'tan ders alarak müzik eğitimine devam etti. Edirne/Uzunköprü Gazi Turhan Bey Ortaokulu ve Çapa Lisesi'nden mezun olduktan sonra üç yıl süresince İstanbul Belediyesi Konservatuvarı (Beşiktaş) Şan Bölümü'nde Fransa'da zamanında Münir Nurettin Selçuk'a da hocalık yapmış olan şan hocası Alex Rosenthal dan dersler aldı. Muhittin Sadak'tan da solfej dersleri aldı (dönem arkadaşları Mine Mater, Erkin Koray ile aynı solfej sınıfındaydılar). Bu arada Hürriyet Haber Ajansı'nın açtığı yarışmada Münir Nurettin Selçuk'a ait ağır bir klasik okuyarak 'Ses Kraliçesi' seçildi.

Henüz 17 yaşındayken Ankara Gençlik Parkı'nda Necdet Yazar'ın gazinosunda ilk defa sahneye çıktı. 1963 yılında Ankara Radyosu'na sınavla solist olarak girdi ve yaklaşık yedi yıl hizmet verdi. Ankara seyircisi karşısında sahne tecrübesi kazanan sanatçı, Egemen Bostancı'nın teklifiyle İstanbul müzik piyasasına transfer oldu ve Lalezâr Gazinosu'nda assolist olarak sahne almaya başladı. Bu arada İstanbul Radyosu'na geçti ve İstanbul'a yerleşti.

Sinema hayatı

İstanbul'a gidişiyle yoğun bir çalışma dönemine giren Emel Sayın pek çok müzik albümünün yanı sıra sinema filmlerinde de rol aldı. Ancak, 1970'lerin ortasından itibaren Yeşilçam'da başlayan seks filmleri furyası nedeniyle sinemadan uzaklaşarak yalnızca müzikle ilgilenmeye başladı. 2001 yılında Mehmet Ali Erbil'le birlikte Aşkım Aşkım adlı TV dizisinde rol aldı. Daha sonra Kanal D'de Karınca Yuvası adlı dizide rol aldı.


Albümleri · Sus Kalbim Sus / Anılardan Bir Demet 1, (1971)
· Gel Gel Gel / Anılardan Bir Demet 2, (1971)
· Doyamadım Sana / Anılardan Bir Demet 3, (1971)
· Son On Yılın En Sevilen On Şarkısı, (1972)
· Emel Sayın, (1973)
· Emel Sayın 73, (1973)
· Emel Sayın 74, (1974)
· Emel Sayın 75, (1975)
· Emel'in Dünyası, (1975)
· Emel Sayın 76, (1976)
· Emel Sayın, (İran) (1977)
· Sensiz Olmuyor (1978)
· Rüzgar, (1979)
· Emel'in Seçtikleri, (1980)
· Bir Şarkıdır Yalnızlığım, (1982)
· Emel Sayın 85, (1985)
· Sevgiler Yağsın, (1985)
· Sevgisiz Yaşayamam, (1986)
· Sevdalılar, (1988)
· Kanımda Kıvılcım, (1989)
· Üzüldüğün Şeye Bak, (1990)
· İstanbul Şarkıları, (1991)
· Gücendim Sana, (1992)
· El Bebek Gül Bebek, (1993)
· Başroldeyim, (1997)
· Ah Bu Şarkılar, (2000)
· Dinle, (2001)
· Emel Sayın Münir Nurettin Söylüyor, (2006)


· Şampiyon, (1970)
· Eyvah, (1970)
· Makber, (1971)
· Hicran, (1971)
· Feride, (1971)
· Süreyya, (1972)
· Gülüzar, (1972)
· Yalancı Yarim, (1973)
· Düşman, (1973)
· Mavi Boncuk, (1974)
· Hasret, (1974)
· Acı Hatıralar, (1977)
· Rüzgar, (1980)

TV dizileri

· Aşkım Aşkım, (2001) · Karinca Yuvasi(2007)

Friday, October 26, 2007

Sharleen Eugene Spiteri - Black Eyed Boy

No I don't lack ambition
Can't you see what I hate
That it's you who is sinking
Locked behind iron gates
You should know, you're falling into fiction
I can tell your'e on, you're on some foolish mission

Your black eyed soul, you should know
That there's nowhere else to go
My black eyed boy you will find
Your own space and time

You call me superstitious,
me up with your deceit
I could never be malicious
Tought I seem so bittersweet
You should know, you're falling into fiction
I can tell you're on some foolish mission

You should know, you're falling into mission
I can tell you're on some foolish mission

Sharleen Eugene Spiteri - Getaway

Just stop you know you can't deny
Just stop you know there's no reply
I've heard it all don't say that
Just stop and tell me it's goodbye

Don't you understand
What I'm saying
We never gave ourselves the chance

You know I gotta getaway
Run leave you behind
Oh I'll go slowly
So sad to leave this time
The ring you were holding
Has hit the floor
And I can't live in this house
With you no more

This time I know you’ll hesitate
Deep down you hope it's not too late
You've said it all except goodbye
I think it's time that you should try

Don't you understand
What I'm saying
We never gave ourselves the chance

Because I know
I still loved you
And I can't stay another day

You know I gotta getaway
You know I gotta getaway


Thursday, October 25, 2007

"Peace and Stability in the Middle East and Beyond: A Hostage to Iranian Intransigence and Adventurism."

Speech given by Reza Pahlavi of Iran at Management Center Innsbruck, Austria.

It is indeed a great pleasure for me to be among you tonight. I cannot help but recall some wonderful memories of my first trip to your beautiful country, some 32 years ago! I thank you for the opportunity you have given me to share my thoughts and perspective on a topic that rightly preoccupies the world.

My country Iran, under the tyrannical rule of a theocracy, has unfortunately become a source of premonitions and fear rather than inspiration and hope. I shall begin by describing the background to current state of affairs. It has to do with the build-up of a strategy which I call “politics of Shiite hegemony”. In a quick sketch I shall also describe the various building blocks connected with this strategy prior to proceeding to demonstrate how the clerical regime has abused the advantages it has gained as a result of this strategy.

Iran of today and yesterday

Let me preface this presentation with a word about what remains uppermost in my heart and mind: My country Iran. Here, I should like to draw a clear line: As a nation-state and as a people, Iran and Iranians should not be confused with the clerical regime, and what it projects. Iran’s multi- millennia culture has suffered from the fundamentalist yoke, but is alive and defiant. Its strength has conditioned and reshaped the paradigm the Islamist regime had hoped to impose and perpetuate. This distinction is essential both for understanding Iran’s behavior as well as the dynamics it generates in the region.

Late in August this year the Osnabrueck Symphony Orchestra from north-western Germany travelled to Tehran and played Beethoven and Brahms in Roudaki Hall – Tehran’s famous opera house. The previous year it was the Tehran Symphony Orchestra which had performed in Osnabrueck. This cultural exchange – a banal event in all other circumstances – was remarkable in some respects. If it evoked surprise and curiosity, even criticism in some quarters, for me, it was a comforting vindication of what I just said. But let me develop this thought just a bit more.

Western classical music, to be sure, is not part of traditional Iranian culture, and yes it’s elitist. But the fact that the Tehran symphony Orchestra and the Roudaki Hall have survived the vagaries of these past three decades is yet another evidence that the forces of darkness, the cult of death, martyrdom and superstition has not conquered the spirit of our nation.

We have seen more glaring examples of this reality in international film festivals, in world sport events, and still more in the unconquerable spirit of our women and in the daring defiance of our youth. Women have stood for their rights in a cult that prefers to relegate them to an inferior status as a household object. Our youth have defied and derided a regime which is not mindful of their future but is obsessed with the hereafter. The Iranian youth keep defending their right to live their age and the epoch in which they are born; that is to say in a world flourished by science and learning, and not mourning and martyrdom.

People may have forgotten what that revolutionary paradigm might have looked like. At the onset of the Islamist revolution, in the shadow of kangaroo courts and massive executions, music of all kinds were banned from the airwaves. The universities were closed down and subjected to most vicious purges. The darkest names, the grisliest figures in our collective memory became the icons of the revolution; they were exulted and canonized.

The core clique that dominated the revolution was of the same ilk as the Jihadists whom the world is now so familiar with. They came to power with a single-minded will to destroy past achievements and remodel our society after their medieval moulds. But Iran was and is a nation with a proud history and culture which in 1979 had behind it more than half a century of relentless and widespread reconstruction efforts. Yes, a theocracy was imposed on our nation, but it could not fully escape the imprint of that multi-millennia culture. This is one reason why Iran of today is the scene of stark contrasts, and its polity is so rife with complexities and contradictions.

The Make-up of the Strategy of Shiite Hegemony

How did this state of mind resonate in regional politics, and more broadly in the international sphere? Let me first recall that thirty years ago Iran was still a force of stability in the region. Iran, under the previous regime, had succeeded to strike a balance between the principle of good neighborliness and its strategic concerns in the context of the cold war. Iran had aligned itself with America and the West for historical and geo-strategic reasons, but relations with the USSR were also friendly and productive. The old dispute with Iraq over a common stretch of waterway had amicably been resolved. So was an old claim of sovereignty over Bahrain. In the Persian Gulf, Iran saw to the safe flow of maritime commerce and the security of waterways. In Oman, Iran had intervened to help the sultanate quell a radically inspired insurgency.

With the oil industry finally under full national control and the oil price optimized, my late father had held high ambitions for the future of our country. During the two decades before 1975, per capita income in Iran grew faster than in Turkey, while keeping pace with South Korea. By 1975, the level of per capita GDP in Iran had far exceeded those attained in Korea and Turkey. But the task remained unfinished, and in the zeal to achieve more and faster, a number of fatal errors were committed. This was the Iran that the revolutionaries inherited.

I would like to dwell a little on foreign policy choices made at the onset of the regime, and its effects on regional dynamics. It will be seen that these decisions were not driven by national interest, but by ideology. Much of the choices made were underpinned on an ideological hostility towards the United States and Israel. Indeed, ever since the storming of the US Embassy in Tehran and the taking of hostages in November 1979, “militant anti-Americanism” has been the cornerstone of the clerical regime’s foreign policy agenda.

Driven thus by a xenophobic claim to faith, the regime has moved quickly from its very outset to assert its Shiite identity by acting swiftly to mobilize Shiite communities in Iraq, Lebanon, Bahrain and elsewhere. The so-called “Shiite Crescent” label has only recently come to the vogue but there is nothing new about it.

The first target in Iran’s strategy of Shiite hegemony was Iraq. When he came to power, Khomeini set out to replicate the Islamic revolution in Iraq. His ambition was to supplant the Baathist regime by an Islamic government modeled after the government he had himself established in Iran.

The events that subsequently ensued, starting with Iraq’s aggression against my country in September 1980, are a matter of record; suffice it to say that, despite the very great sacrifices of the Iranian people which had succeeded in turning the tide against the Iraqi invaders by 1982, Khomeini refused the substantial offers of peace with reparations – and its attendant glory – in the vain pursuit of the same goals that had been at the heart of the conflict: Liberating Shiite holly places and establishing an Islamic Republic in Iraq. Six years and hundreds of thousands more Iranian casualties later, he realized he would not achieve that goal. In the end, his allegoric “chalice of venom” speech put an end to the longest conventional war in the century, and one of the bloodiest.

As a result of Khomeini’s obstinate intransigence, Saddam Hussein had emerged from the eight-year war with Iran feeling stronger. Perhaps it was this notion of self delusion that impelled him to embark on a losing gamble in Kuwait. In any event, his invasion of Kuwait in August 1990 created a chain of events which has brought us to the present day situation that we face in Iraq and the region.

It is no secret that policies pursued by Washington since the invasion of Iraq in April 2003 have created a new paradox. At least some of the objectives Iran had sought but could not obtain through eight years of war have now been attained as a consequence of American failures in Iraq. As a result, no one today disputes the fact that Iran exercises real influence in Iraq and that some of the current movers and shakers in the Iraqi government are figures who have a long history of collaboration with the Islamic leadership in Tehran.

In Lebanon, the creation of Hezbollah was the second important building block that has now given shape to this now much talked about “Shiite Crescent”. Unlike what is often assumed, Hezbollah was not a product of Lebanon's demographic diversity and injustice to the Shiite community. Long before Hezbollah came into existence another Shiite entity under Imam Musa Sadr was active in Lebanon. AMAL, as that movement was known, was not just a politico-military outfit but was involved in social and community-based projects on behalf of Lebanese Shiites.

The revolutionary regime in Iran was looking for a surrogate in Lebanon, and AMAL did not fit the bill. Consequently, as of the early 1980s, the regime’s henchmen – operating out of Damascus – set out to create a new entity that was launched in 1982 following the Israeli invasion of Lebanon. To supplant AMAL as the main Shiite movement in Lebanon, Hezbollah needed plenty of funds for its social projects, maintenance and training of its militia and other expenses which are currently estimated conservatively at half a billion dollars per year. Their benefactor was no other than the clerical regime in Tehran which was able to solicit the tacit support and assistance of Syria as well.

A third element in the make-up of the strategy of hegemony has been the support of non-Shiite Arab extremist groups involved in Jihad against Israel. Again, the main Palestinian movement Fattah, headed by the likes of Yasser Arafat and Mahmoud Abbas, was seen as secular and ineffectual. Having over the years courted various extremist factions, the Islamic regime has today ended up embracing HAMAS and Islamic Jihad.

Finally, to service its illusion of grandeur, the clerical regime has seen fit to embark on a clandestine nuclear weapons program in disregard of its obligations under the Non-Proliferation Treaty as well as the interest and security of the Iranian people. It has now been clearly established that, apart from keeping nearly two decade of secret activities under wraps, the Islamic authorities had also clandestinely shopped for centrifuges and weapon designs in the black-market with the help of such people as the nuclear entrepreneur, A.Q. Khan, who is now under house arrest in Pakistan. When the extent of the regime’s nuclear program was eventually disclosed in 2003, the regime’s response was to pose as an innocent victim of bullying by the United States and others, whom they accused of wanting to “deprive Iran of it inalienable rights to explore atomic science for peaceful purposes.”

While this right is recognized under the Non-Proliferation Treaty, its exercise has never been unconditional. In fact, Article IV of the NPT stipulates that this right should be exercised in conformity with the two main premises of the Treaty: namely, non-production and non-acquisition of nuclear weapons. Today, however, the international community is expressing its serious concerns because all objective indicators point to a conclusion that the clerical regime is hell-bent on acquiring nuclear weapons in order to ensure the continuation of its bloodstained rule at home, and the sealing of its hegemony in the region.

The Iranian regime’s disingenuous pretences about need for nuclear fuel independence are also in stark contrast to Iran’s dependence on hydrocarbon sources of energy. The regime in Iran has only just begun to tackle the scandalous situation of petroleum imports and subsidies. Almost 30 years into the clerics’ rule, Iran – of all places – imports 40% of its daily consumption of refined petroleum products from abroad. At a time when the country is so dependent on such a large quantities of gasoline imports for its day-to-day mundane needs, it is simply hilarious to watch regime figures pontificating about the country’s need for independence in the nuclear fuel cycle – particularly at a time when not even a single reactor has become operational. This ostrich-like posturing of course fools only the fools.

Islamic Republic and Politics of Shiite Hegemony:

Now I would like to turn to the central theme of regional politics, and see how the clerical regime makes use of the assets that it has acquired by design or default.

It can be seen from what I have just outlined that the clerical regime has made use both of “soft power” – namely radicalization and manipulation of Shiite communities in the region – as well as “hard power” through heavy spending in armaments, including of course the very expensive nuclear weapons program, while at the same time retaining two parallel fully-fledged armies in the shape of the country’s regular armed forces and the “Iranian Revolutionary Guards Corps” or IRGC, whose nefarious involvements in extraterritorial adventures in places like Iraq, Lebanon and Afghanistan has been the subject of so much discussion in the past several months.

Moreover, through its recent calls for the destruction of the State of Israel and its outright denial of the holocaust, the clerical regime has today firmly established itself as the dean of the region’s so-called “rejection front”. Not even Syria is quite in the same league, while its ideological offspring, Hezbollah, has lent credence to this pretension. It goes without saying that this kind of provocative posturing does have its appeal to large segments of frustrated Arab and Moslem citizens across the globe.

Hezbollah has indeed played a triple role, all of which suit and cater to the interests of Tehran’s theocracy: Firstly, Hezbollah has created a strategic buffer against Israel not just for the rest of Lebanon and Syria, but significantly also for Iran. Invariably, the summer of 2006 battles in southern Lebanon were seen as a proxy war between Iran and Israel, and by extension with America. According to most analysts, in any plan for a pre-emptive strike against Iran’s nuclear installations, Hezbollah is no doubt a factor that will need to be reckoned with.

Secondly, thanks to Iranian petrodollars, Hezbollah maintains a gigantic welfare machine for the Shiite community.

Finally, by the same token, Hezbollah has become a domineering political force in Lebanon acting to sap the country’s independence in favor of Syria, and preventing the more moderate political factions. Recent tragic events in Lebanon once again brought to light the vicious designs orchestrated by Iran against the democratically elected government of Lebanon.

The clerical regime’s leadership of “the rejection front” is more pronounced in Palestine. The mullahs support HAMAS in its face-off with Al-FATAH and in its defiance of Israel. Other radical Palestinian groups who refuse to acknowledge Israel have equally been supported. The clerical regime thrives in the current impasse and would want to perpetuate it. As long as peace in the Middle-East remains elusive, Hezbollah, the Islamic Jihad, HAMAS and other clients of Iran and Syria could claim legitimacy among the Arab masses from which Tehran’s theocracy gains political mileage. If peace finally is achieved, the clerical regime would be nobody’s hero outside a strictly sectarian setting.

In Iraq, the situation is equally complex. Iran drew unhoped-for dividends from the American venture in Iraq. As I already pointed out, forces that some 27 years ago were unleashed by Khomeini to overthrow Saddam Hussein and replicate the Islamic revolution are now in position of influence or power. But challenges to the ascendancy of the new Shiite-based ruling circle are taunting and relentless. There are Baathist remnants, dispossessed of power, who joined the disgruntled Sunni tribes in an insurgency to restore themselves to pre-eminence; there are the Al Qaeda linked insurgents who seek to oust Americans and the Shiite parvenu in order to gain a foothold. Some regional powers are concerned about Iran’s influence and Shiite ascendancy at the expense of the Sunnis. Within the Shiite factions also an undercurrent of enmity and resentment is palpable. Different rival militia groups attached to Supreme Council for the Islamic Revolution in Iraq (SCIRI) or Muqtada al-Sadr have been engaged in infightings in a quest for ascendancy. They have penetrated the security forces and are involved in daily acts of kidnapping and murder.

How do the ruling mullahs in Tehran exploit the situation in Iraq to their advantage? The first point to consider is that in the mullah’s psyche the instinct of self preservation is paramount. From this perspective, their first priority should be to get the American forces out of Iraq, and Afghanistan for that matter. The strategy to achieve this is simple! Prolong the current state of chaos and mayhem beyond the patience of the American public and the life-span of the current administration. To achieve this goal, the number of the American casualties in Iraq should go up; hence the supply of IED’s (Improvised Explosive Devices) and funding and training of various insurgents to exhaust the American will to continue with its mission in that country.

The second priority is to ensure an enduring foothold in Iraq and perpetuate the Shiite ascendancy. The current Shiite ruling circle under prime-minister Maliki – in spite of having undisputable ties with Iran – could not fully be relied on as a long-term ally. The clerical regime is therefore seeking to build up a bogyman modeled after Hezbollah to act as its surrogate in any future civil war, thus ensuring the preservation of Iran’s influence in Iraq. Who other than Mugtada al-Sadr could fit the bill? The recent pull out of al- Sadr ministers and deputies from Maliki’s coalition is a clear indication of the rift, not just within the coalition, but also between Maliki and the Islamic Republic. It should further be noted that among the main Shiite poles of power, only al-Sadr fully subscribes to Iran’s objective of getting American and allied forces out of Iraq.

There are similar policies and patterns, albeit on a smaller scale in Afghanistan, but in the interest of time I shall forego entering into that aspect.

Does the “Shiite Crescent” and the politics being built around it make Tehran’s theocracy a great regional power? There are some analysts who argue that Iran has already emerged as a regional super power. As always there are some elements of truth in any hype, but in my view, such a premise is fundamentally faulty and flawed.

The sheer size of Iran and its geo-strategic location no doubt imparts on Iran the status of a major regional power. This is a country of 70 million inhabitants spreading over 1.6 million square kilometers which includes the entire northern shores of the Persian Gulf and the Arabian Sea. The current problem is that the clerical regime has sought to impose its hegemony beyond what is inherent in its geo-strategic profile. This has in turn generated a strong current of opinion that advocates both engagement and negotiations with the regime.

Nonetheless, today there are clear signs that the politics of Shiite ascendancy and regional adventurism pursued by Tehran is starting to backfire. In the opposite horizon, a new arch – that of a Sunni alliance led by a number of key Arab countries – is starting to emerge. Today, this confrontation is becoming more evident in places like Iraq and Lebanon where, armed with Arab funds and other material support, the Sunnis have started to copy the kind of structures the Shias have been developing in the past two decades.

Negotiating with the Islamic Republic:

Prior to concluding my remarks, let me say a few words about dialogue and engagement with the clerical regime. While such an approach is, as I just said, being advocated by a main current of opinion, there is another extreme who argue for the military option in the shape of military strikes, even all-out war. I have time and again expressed my firm opposition to any military solution. Moreover, the current talk of war could alienate public opinion inside my country and even unite it behind a much despised regime. Iranians in their great majority have friendly feelings towards the United States and the West. Therefore, it is important that they should not be let down.

There is no doubt that dialogue must be privileged in all circumstances. But those who confuse the process with purpose and view negotiations as a panacea are in for disappointment. Henry Kissinger once rightly pointed out that "diplomacy never operates in a vacuum;" it succeeds when the parties arrive at a frame of mind or at a realization that the risks involved in non-negotiation outweigh benefits of preserving one's original position. The process of give-and-take that results from negotiation is incidental to that paramount realization.

Have the ruling mullahs reached that mental threshold? The answer in my judgment is negative, although a resolute global strategy – short of resort to military action – could transform the current mindset. A few years ago we saw such a transformation in the attitude of Colonel Muamar Qaddafi in Libya.

But here, I want to emphasize the following: I should like to strongly point out that no durable settlement of dispute with the Islamic Republic can ever be achieved, should that settlement be reached at the expense of the Iranian people. In clarifying this point even further, I must stress that while Iran’s nuclear ambitions are at present, the focus of international attention and scrutiny, most Iranians are hoping that the current level of unprecedented pressures will not only help end the current threat which the clerical regime is posing to regional and international security, but to also usher in a new era where notions such as freedom, democracy and human rights are all fully adhered to by a responsible government that is both of the people and committed to the future welfare of the people.

My country, Iran, is youthful in its demographic properties, rich with a multi millennia culture and an alive and vibrant society. In our defiance of the ruling theocracy, my compatriots need and deserve all the moral help and support they can get in order to bring about fundamental change by establishing a system of governance that is in keeping with the imperatives of our time: a secular democracy in place of the current ruling theocracy.

I thank you for your patience.

Reza Pahlavi's Secretariat

Wednesday, October 24th, 2007

Wednesday, October 24, 2007

Sharleen Eugene Spiteri - Put your arms around me

Are you ready maybe are you willing to run
Are you ready to let yourself drown
Are you holding your breath
Are you ready or not
Are you ready maybe do you long to confess
Do you feel that you're already numb
Are you sure of yourself
Would you lie if you're not
You tire me out don't want to let that happen
A secret scream so loud why did you let that happen

So put your arms around me
You let me believe that you were someone else
Cause only time can take you
So let me believe that I am someone else

Maybe are you ready to break
Do you think that I push you too far
Would you open yourself
Are you reckless or not
You tire me out don't want to let that happen
A secret scream so loud why did you let that happen

So put your arms around me
So put your arms around me
Make me believe
Take me, take me somewhere, somewhere
Let me believe
Cause only time can take you so stop


Genel Başkan Baykal’ın imzasını taşıyan ve Şehit ailesinin adıyla başlayan özel mektup şöyle ;

Şehitlerimiz, Bağımsızlık, Özgürlük ve Vatan sevgisinin onurlu temsilcileri, her zaman saygıyla anılacak sembollerimizdir.

Onlar, bir askerin vatanı, milleti, bayrağı, bağımsızlığı, özgürlüğü, laik Cumhuriyeti, ülkesinin barışı ve milletinin kardeşliği için yapabileceği en büyük fedakarlığı yaparak canlarını verdiler. Bu kutsal mücadeleleri sonucu erişebilecekleri en yüce makama, şehitlik mertebesine yükseldiler.

Terörle mücadele; bizim Mehmetçiklerimiz dahil olmak üzere, hepimizin , ülkemizin barışı ve huzuru, vatandaşlarımızın kardeşliği için her şeyimizi vermeye hazır olduğumuz bir mücadeledir.

Şehitlerimiz bunun en iyi, en kutsal örneği olan evlatlarımızdır.

Onlar, 70 milyonun huzur ve barış içinde kardeşçe yaşaması, kutsal vatan topraklarının bölünmemesi için en ağır bedeli ödeyen yavrularımızdır.

Hepimiz, yaşamımızın her anında, canları ve kanları pahasına kutsal vatan topraklarını koruyan şehitlerimizin fedakarlığını örnek almalı, onların emaneti olan bağımsızlığımıza, egemenliğimize, ulusal birliğimiz ile laik cumhuriyetimize sahip çıkmalıyız.

Ancak bu tutum ve tavırla onlara layık olabiliriz.

Şehitlerimize layık olmanın yolu, teröre kimsenin sahip çıkmaması, himaye etmemesi, mazur görmemesi ve meşrulaştırmaya çalışmamasıdır.

Şehitlerimizle gazilerimize layık olmanın en önemli unsuru ise, onların ailelerine, anne ve babalarına, eş ve çocuklarına, yakınlarına sahip çıkmak, onları kucaklamak, ömür boyu insanca bir yaşama kavuşturmaktır.

Bu anlayış, duygu ve düşüncelerle, sizleri selamlıyor, sevgi ve saygılarımı sunuyor, şehidimize rahmet, sizlere başsağlığı diliyorum.


CHP Genel Başkanı

Tuesday, October 23, 2007

Sharleen Eugene Spiteri - Say what you want

Verse 1: Method Man
As I walk in da shadow of death
Sixteen men on a deadman's chest
Your host is heat, Mr. H-O-T
And I get ya get splashed with da Tec
Nobody go till da God say so
You got a second or mo'
To run for da door
Before I blow back off da Meth contact
You didn't know Stat
Cook you down like that

Chorus1: Sharleen
And when I get that feeling (Yo, Yo)
I can no longer slide, I can no longer run no no no
And when I get that feeling (Yo, Yo)
I can no longer hide,
for it's no longer fun no no no(All day, every day)

Chorus 2: Sharleen
Yeah, you can say what you want
But it won't change my mind
I'll feel the same, about you
And you can tell me your reasons
But it won't change my feelings
I'll feel the same, about you...

Verse 2: Method Man
See my pinky, see my thumb
See that kid with da pump shotgun
Mr. Meth hold da four most death
Cats is that wrong, songs too long
Mr. Bigmouth could that be trout
You need to diss out, ya style no doubt
Shaolinstra, to da Shaolin slum
Rum- Pom- Pom on my Shaolin drum... Yeah

1x Chorus 1
2x Chorus 2

I've said goodnight try to sleep tight
(M.M.: 1 time for ya crooked ear, 2 times for ya crooked ear)
Just dream of me
Go close your eyes cause I've closed mine
(M.M.: 3 times for ya crooked ear, 4 times for ya crooked ear)
When you dream of me

3x Chorus 2

Monday, October 22, 2007



-* TOPLAM SEÇMEN 42 milyon 663 bin 690

-* OY KULLANAN 28 milyon 813 bin 185

-* OY KULLANMAYAN 13 milyon 850 bin 505

* 'HAYIR' OYU KULLANAN 8 milyon 750 bin 511

* 'EVET' OYU KULLANAN 19 milyon 410 bin 813



Saturday, October 20, 2007

CHP İl Başkanları İl,İlçe ve Belde Belediye Başkanları Genel Başkan Baykal ile MYK’nın politikalarına“Evet”referanduma“Hayır"

-İl ve Belediye Başkanlarıyla MYK üyelerinin katıldığı 8 saatlik toplantıdan sonra yayınlanan bildiride, CHP’nin uygulamakta olduğu politikaların doğru ve yerinde olduğu belirtildi.

-Bildiride, “CHP yeni bir genel başkan arayışında değildir. Genel Başkanımız Sayın Deniz Baykal’ı destekliyoruz. Kurultayda tekrar aday olmasını istiyoruz” denildi.

İletişim Koordinatörlüğü (Ankara) – CHP Genel Merkezi’nde Genel Başkan Deniz Baykal’ın konuşmasıyla çalışmalarına başlayan İl ve Belediye Başkanlarıyla MYK üyelerinin toplantısı 8 saat sürdü. Toplantı sonunda CHP İl ve belediye başkanları bir bildiri yayınladı. CHP İl ve belediye başkanlarının bildirisi şöyle;

“19 Ekim Cuma günü Parti Genel Merkezi konferans salonunda Genel Başkanımız Deniz Baykal’ın başkanlığında İl Başkanları ve Belediye Başkanlarının katılımıyla gerçekleştirilen toplantı, Genel Başkanımızın sunuş konuşması ile başlamıştır.

Toplantıda söz isteyen tüm il başkanları ve belediye başkanlarına söz verilmiştir. Konuşmalarda, 22 Temmuz 2007 seçimlerinde AKP’nin yoğun bir şekilde dini kullanarak oy aldığı, ayrıca büyük miktarda para harcanarak seçmenlere birebir, kömür, gıda, okul malzemesi yardımları yanında doğrudan çek ve para verildiği, ayrıntılarıyla anlatılmıştır.

Konuşmacılar, CHP’nin uygulamakta olduğu politikaların doğru ve yerinde olduğunu, bu politikalarımızın halka anlatılması için daha çok gayret gösterilmesi gerektiğini ifade etmişlerdir.

Başlayan kongre sürecini de değerlendiren İl Başkanları ve Belediye Başkanları, CHP’nin kongrelerden ve kurultaydan güçlenerek ve tazelenerek çıkacağına inandıklarını ifade etmişlerdir. Toplantıya katılan İl ve Belediye Başkanları aşağıdaki hususların kamuoyunda duyurulmasını kararlaştırmışlardır:

1-Genel Başkanımızın ve MYK’nun izlediği politikaların doğru ve yerinde olduğunu belirtiyor ve destekliyoruz.

2-AKP’nin muazzam para harcaması, dini siyasete alet etmesi, basının ve sermaye çevrelerinin AKP’ye büyük destek sağlamasına rağmen, Genel Başkanımızın büyük gayretleri ile CHP oylarında bir düşme olmamasını önemli sayıyor ve geleceğe umutla bakıyoruz.

3-Kongre sürecinden ve Kurultaydan partimizin güçlenerek çıkması için her türlü gayreti göstereceğiz.

4-CHP yeni bir genel başkan arayışında değildir. Genel Başkanımız Sayın Deniz Baykal’ı destekliyoruz. Kurultayda tekrar aday olmasını istiyoruz.

5-CHP laik demokratik cumhuriyete ve Atatürk ilkelerine sahip çıkarak, sosyal demokrat ilkeler doğrultusunda ülke sorunlarını çözmek için var gücüyle çalışmalarını sürdürecektir.

6-21 Ekim 2007 Pazar günü yapılacak olan referandum oylamasına dileyenlerin katılmamasını, oy vermeye gidenlerin HAYIR oyu vermesini istiyoruz.

Perio-endo lesions

Dr Ian Peace looks at the considerations necessary to diagnose and treat the problematic area of combined lesions.

Big subject, big nuisance. These types of lesions can be a devil to diagnose and treat successfully. The main problem is as to which comes first. Periodontic lesion or endodontic lesion? Or is it both?

Careful diagnosis is required followed by a detailed discussion with the patient so that they are fully aware of the implications of such lesions.

Periodontal and endodontic lesions are both anaerobic mixed infections and, according to the classic arrangement (Simon et al 1972), are as follows:
• Primary endodontic with secondary periodontitis
• Primary periodontal with secondary endodontic
• Combined lesions with each area being independently diseased.

Infection can theoretically spread from one area to the other through the apical and lateral canal system and through connections into the furcations of molars. Root perforations and root fractures may also be implicated.
There are a number of ways of differentiating between the two but there are areas of grey that simply confuse.

However, a few important indicators are:
• Tooth vitality. Periodontal lesions are mainly positive with endodontic lesions negative or unclear
• Heavily restored teeth may indicate an endodontic origin. Lack of a restoration (except where trauma may have occurred) is likely to indicate a periodontic lesion.
• Lack of periodontal disease elsewhere in the mouth may indicate endodontic rather than periodontic origin
• Radiographically, an endodontic lesion may show as narrow, U-shaped and with apical involvement. With periodontic lesions the apex may not be involved.

Balanced approach
Like many things, I think we need to take a balanced approach, combining all the presenting features and coming to our best diagnosis.

Treatment for a primary endodontic lesion involves root canal therapy. Generally the prognosis for these teeth is good. Primary periodontal lesions are treated via periodontal therapy. The difficulty lies when we are not sure. Do we perform the periodontal therapy first or the endodontic?

It is suggested that the endodontic therapy is performed first to avoid potential damage to the periodontal structures that are capable of regeneration. But what if we are wrong and we have subjected the patient to irreversible treatment?

Sometimes we just have to take the plunge based on our best estimate. If endodontic therapy is performed, it must be done to the highest standards to ensure we give the lesion the very best chance of resolving.

Combined lesions can be a problem and have the worst prognosis. Root resection and hemi-section following root canal therapy may be options. Extraction and replacement with an alternative restoration must not be forgotten as a treatment option. Diagnose the best you can and discuss what the patient would like.

Author : Ian Peace

Ian Peace BDS, MmedSci, runs a private periodontal referral practice in Nottingham, and offers postgraduate periodontal courses aimed at the whole dental team. For further details call 08700 114 512 or email

Creating endodontic excellence: seeing what is really there

Richard Mounce looks at case selection and a list of things that can go wrong when performing endodontic treatment.

Among many other talents, great football players have two in abundance. One is never looking rushed on the ball. They always seem to have enough time to make the pass, run or movement needed with a minimum of wasted effort. In addition, these players have an uncanny knack of seeming to know where the ball is going to go next, which contributes to their rarely being out of position.

It has been said that football is a mental game and that players who are always thinking before, during and after matches about what will and has confronted them, will only get better and create excellent results. Practicing endodontics at the highest level is not unlike this phenomenon.

Seeing what is present before initiating treatment, assessing the risks, planning evasive action, mentally rehearsing the procedure, anticipating what will happen next, visualising the final result and gaining experience from the issues that went well and those that didn’t are the hallmarks of an astute clinician, not unlike those legendary footballers that seem to get better with age.

The case illustrated (Figure 1), which on the surface might have appeared simple, was anything but. A comprehensive discussion of the treatment planning that went into the case by me, as the treating endodontist, is detailed below. Firstly, I believe that great results are most often ordained well before the procedure begins. Before treatment, the clinician has either correctly assessed the patient, tooth, and their own skills and equipment, or not.

If the pre-operative assessment of these issues is accurate, the procedure has a good chance of being optimal. The converse is also true. If we choose the right patient to work with (i.e. we are personally compatible with the given individual and establish trust and rapport), the right tooth given our experience and equipment, and we carry the procedure out correctly, we create the best possible chance for success.

When things go wrong, they do so because we have (amongst other factors):
• Bad planning or no planning
• The wrong equipment
• No training
• Poor case selection (the tooth is not restorable, sound periodontally or of strategic value to retain)
• Not enough time
• Not established rapport or obtained consent
• Misconceptions about the desired outcome of the clinical treatment, as shown by the actual service provided.

Recognising the limitations above, before starting treatment, can go a long way toward their resolution. Unfortunately, such thoughtful deliberation did not precede the case described here before access.

This patient was a 35-year-old female who’d had one visit with her general dentist for initiation of treatment on the lower left first molar. The medical history was non-contributory. The patient reported that the dentist had been placing a filling the day before and had abruptly told her that she needed a root canal. The commenced treatment was left at the stage pictured in Figure 1.

Figure 1: Pre-operative radiograph of the case described

The patient claimed that there was no pre-operative consent and that she did not know what a root canal was, or to what stage her present treatment had been completed. She did not know why she had been referred to me other than that she was supposed to get the root canal finished.

She claimed to have had no indication that a root canal was possible before the filling was initiated. The patient was not easy to communicate with as she frequently interrupted me and, ironically, questioned me continuously about every aspect of her previous treatment and any possible further treatment. Trust had certainly broken down between the patient and her general dentist and I was not able to establish a positive working relationship with her.

Clinically, the patient had mild spontaneous pain prior to her general dental visit and was asymptomatic on the day of my examination with her. The tooth was mildly sensitive to percussion, within normal limits to palpation, slightly mobile, and there was a 6 mm probing in the buccal furca.

A temporary filling was present and the tooth had obturation material in the two mesial canals with the MB canal filled to a level approximately 3-4 mm below the orifice of the canal. The tooth had three obvious roots radiographically (the patient was unaware of this). It is unknown if the general practitioner had realised there were three roots.

The previous obturation material was in the third root which for our purposes we will call the DB root. There was no material in the DL root. Furcal bone loss was present radiographically. In addition, the MB partially filled canal had a very small white spot at the end of its short obturation. There was a large alloy present which encompassed a significant portion of the coronal tooth structure.

The note from the referring doctor said only that the tooth had three canals filled to a .04 tapered 20-tip size preparation and asked me to finish the root canal. The obturation material used was gutta percha.

There were three main issues to address:
1) Was this a patient that I could communicate with and achieve adequate consent from, so as to develop an environment of trust and complete the tooth well?
2) Was the tooth restorable?
3) Could all the technical issues involved in treating the tooth be performed to a high enough standard so as to give the patient an excellent prognosis?

Given the options, the patient chose to extract the tooth. Had the patient accepted the risks and desired treatment, I would have declined to treat the patient given the limitations present and our lack of rapport.

Firstly, with the amount of tooth structure missing coronally and the furcal bone loss, my experience led me to believe that this tooth had a very high likelihood of fracturing in the long term, especially along the furcal floor. It is possible that it might have been of benefit to use a bonded obturation material such as RealSeal (SybronEndo, 01733 371565) in addition to a bonded material such as Core Paste (Den Mat) to minimise root or furcal floor fracture.

In light of the other variables at play, this was not enough to tip my decision toward saving the tooth. RealSeal bonded obturation does give roots greater resistance to vertical fracture (reference available upon request).

Secondly, the MB canal filled to 3-4 mm from the orifice was very close to the furca. Removal of the previous gutta percha and shaping of this canal carried with it an enhanced risk of furcal perforation, especially if the small piece at the apical extent of the filling was a possible fragment of a rotary nickel titanium file that needed removal.

Such a small fragment of separated instrument could explain why the canal was not filled to the terminus, i.e. a blockage had been created that could not be bypassed. Although unlikely, there could have been an undiagnosed pre-existing perforation at the distal aspect of the mesial root.

Finally, the patient was also going to need periodontal treatment for the furcation involvement and it was very clear from our conversation that this patient was not a compliant individual and would not seek care for this periodontal defect.

As an aside, it is also noteworthy that the referring doctor chose to treat these roots to a .04-tapered 20 tip size. Suffice to say that for this particular root canal system, this was too small. The roots were large enough for a proper three dimensional cleansing and shaping, and it is likely that these canals should have been tapered to at least a .06 taper and a 35-60 master apical file size, dependent on the initial diameter of the minor constriction of the apical foramen once gauged.

To visualise the shortcoming in a different way, imagine the amount of irrigant that might or could have actually reached the apical third during the obturation of the canals. It is difficult to imagine that much, if any, irrigant could have reached the apical third to digest the canal contents at that level. In short, the present cleansing and shaping was not large enough to achieve the biologic objectives of root canal therapy.

As a result of the lack of taper and tip size to the preparation as well as the uncleaned and unfilled space in the MB canal, if the tooth was to have been saved it first needed retreatment of the completed portion before addressing the untreated root canal space. Simply trying to locate and instrument the untreated root would have left significant uncleaned and unfilled space within the root canal system that had previously be taken to a .04 taper and 20 tip size preparation.

It is important to evaluate such clinical cases carefully before starting, so as to avoid future disappointment for both the patient and doctor. Had this tooth been re-treated and a crown placed, the long-term prognosis was poor to very guarded. Extraction avoided an unpredictable outcome.

Author : Richard Mounce

Dr Richard Mounce lectures globally and is widely published. He is in private endodontic practice in Vancouver, Washington, USA. Amongst other appointments, he is the endodontic consultant for the Belau National Hospital Dental Clinic in the Republic of Palau, Micronesia. He can be reached at Dr Mounce has no commercial interest in any products of any kind.

The advantages of creating larger apical preparations: part 2

In the second part of this two part series, Dr Richard Mounce takes us through the risks and methods used to create larger master apical diameters.

In part 1 of this two part ‘endo made easy’ series, the concept of creating larger master apical diameters in canal preparation was discussed. Creating master apical diameters to sizes larger than those traditionally used clinically has been shown in endodontic literature to provide cleaner canals.

Larger apical preparations are consistent with greater volumes of irrigation and removal of dentin in the apical third, a location where it is needed most to ensure the creation of the cleanest canal possible.

Traditionally, the average master apical file used in a clinical setting has been of 25 or 30 mm in size. This is irrespective of the taper of the final prepared canal. Larger master apical files in the context mentioned here will refer to preparations taken to an average 50 or 60 mm diameter at the minor constriction of the apical foramen.

As well as improving the cleanliness of the canals, the creation of larger master apical foramans also offer a number of other benefits. For instance, it can make cone fit and obturations easier. Smaller apical preparations can often be less well defined and regular meaning the obturation will possess less material to fill the space.

Obtaining ‘tugback’ is made much easier if it can be accomplished with a larger cone rather than a smaller one. Larger cones are less likely to bend, deform or kink and so will slide into place more easily.

The risks associated with the creation of larger apical foramens are minimal, provided that the canal is not transported and is not blocked with debris during instrumentation. As long as the process is carried out appropriately, then there should be no inherent risks.

The potential for iatrogenic effects to take place can be reduced as long as the glide path is achieved prior to the use of rotary nickel titanium files. It is also important to ensure that the files are used in an appropriate sequence, with the correct touch and motion too, in order to prevent any unwanted side effects.

In general terms the correct sequence would be from larger tip sizes to smaller ones and from larger tapers to smaller tapers too. The correct touch refers to a very gentle one that seeks to engage a minimal amount (ideally 1 -2 mm) of dentin in any given insertion.

An excellent method to use when creating master apical foramans is one that uses a combination of the LightSpeed file rotary nickel titanium file system from LightSpeed USA (San Antonio TX, USA) and the K3 system from SybronEndo (Orange, CA, USA).

The LightSpeed system is smooth shafted and the files cut on their ends only. They are also available in a wide range of tip sizes. The K3 system has up to a size 60 in its 0.4 and 0.6mm taper series and its 0.2mm tapers are available up to a 45-tip size.

The creation of larger master apical foramans has clinical applicability for general dentists and specialists alike, in my empirical opinion. This is as the literature advocating their generation is too conclusive to encourage the use of traditional instrumentation sizes. I am also of the opinion that, in time, the use of larger apical sizes will become more commonplace.

Finally, to establish what the ideal master apical file size should be for any canal, you need to gauge the apex first and then decide on the final apical diameter. For example, if a 25K file resists movement through the apical foramen at the minor constriction (the minor constriction is the ideal filling place for terminating obturations) then this is the diameter of the foramen. Using this information, the final preparation above this level of the canal can then be determined and prepared.

In this example, if a size 25 K file resists displacement through the apex, then the canal can usually quite easily be taken to at least a size 50 with the methods mentioned previously.

Author : Richard Mounce

Dr Richard Mounce lectures globally and is widely published. He is in private endodontic practice in Vancouver, Washington, USA. Amongst other appointments, he is the endodontic consultant for the Belau National Hospital Dental Clinic in the Republic of Palau, Micronesia. He can be reached at Dr Mounce has no commercial interest in any products of any kind.

The advantages of creating larger apical preparations: part 1

In the first of a two-part series, Dr Richard Mounce outlines the advantages of using larger master apical preparations to prevent endodontic failures.

Generating larger master apical diameters with excellent irrigation, prior to obturation, creates cleaner canals compared to those using smaller apical preparations.

But small and large are relative terms, and clinicians can vary with the size that they feel is appropriate to prepare molar canals.

I estimate that most clinicians prepare canals to an average size of 30mm with either a taper of 4mm or 6mm. The narrowest part of the apical foramen has a diameter of 28mm, and it is at this point that instrumenting usually finishes.

Therefore, preparation to a size of 25mm or 30mm is probably doing little to help shape the canal walls at the minor constricture.

Many traditional preparations for smaller master apical files can make it difficult to clean canals properly. This is because they are not large enough to irrigate properly and to ensure the complete removal of dentin.

I have been a private practice endodontist for 15 years, and devote approximately 75% of my work to the non-surgical retreatment of endodontic failures.

In my experience I have found that a key factor behind many of these failures is the fact that insufficient space has been allocated during apical preparations.

Endodontic literature also says that this as an important factor in determining successful treatments. Other important factors include the presence or absence of apical lesions, and the placement of a proper coronal seal after treatment. But it also makes intuitive sense that if the canal can be prepared to a larger diameter then it will be easier to keep clean. It can be clearly seen (Figures 1 and 2) that creation of a larger apical diameter means that – circumferentially – more dentin can be removed from the canal wall, compared to a smaller space.

Figure 1: Canal prior to preparation

Figure 2: Canal prepared to larger than standard master apical file

Figures 3a to 3b show a clinical case treated to a larger master apical diameter. Seeing the larger prepared canal, it is obvious, that if such a preparation can be achieved safely and efficiently, it will provide the greatest canal cleanliness possible.

Figure 3a dn 3b (below): Bulk canal preparation achieved with K3 and larger apical preparation finalised with LightSpeed to a master apical diameter of 60mm. The tooth was obturated with RealSeal bonded obturation via SystemB and coronal seal placed with Core Paste

As well as being easier to clean, there are other benefits from creating larger apical canals. These include easier cone fit and more predictable, and efficient warm obturation using either the warm vertical compaction or SystemB technique. The chances of a canal blockage developing is also reduced, because of the improved irrigation potential. Additionally, once a canal reaches a critical threshold size, the chances of an iatrogenic effect taking place are lowered.

Traditionally, canal preparation has been carried out to approximately a 30mm tip size preparation and a 6mm or 4mm taper. Such preparations, (when using K files, Peezo reamers and Gates Glidden drills), run the risk of causing apical zips, tears, perforations and transportations of all types.

Master apical preparations created with rotary nickel titanium instruments run a risk of instrument fracture, irrespective of their size. Inherent in considering the preparation of larger master apical diameters, it is essential that such preparations are performed safely and without iatrogenic outcomes.

In part two of this series the exact means by which these larger master apical files sizes can be created will be addressed.

* Dr Mounce would like to thank LightSpeedUSA (San Antonio, TX) for the images in Figures 1 and 2.

Author : Richard Mounce

Dr Richard Mounce lectures globally and is widely published. He is in private endodontic practice in Vancouver, Washington, USA. Amongst other appointments, he is the endodontic consultant for the Belau National Hospital Dental Clinic in the Republic of Palau, Micronesia. He can be reached at Dr Mounce has no commercial interest in any products of any kind.

Thursday, October 18, 2007

Genel Başkan Baykal CHP Grup toplantısında, ''Hükümetin, terörle mücadele politikası iflas etti''

-Deniz Baykal Hükümeti, bir milli terör politikası oluşturma konusunda harekete geçmeye çağırdı.
-''Başbakan olarak Dubai'de, 'Irak'a müdahale etmeyeceğim' diye anlaşma imzalayacaksın, bugün tezkere göndereceksin. Hangisine inanalım''

-“Tezkereye ''evet'' diyeceğiz. Bu bir milli dayanışma fırsatıdır”

-''Artık Irak, şu tercihi yapmak zorundadır: PKK mı, Türkiye mi? Bu tercihi yapmadan hem PKK, hem Türkiye diyerek, şu ana kadar idare edilmiştir. Ona maalesef hükümetimiz göz yummuştur''

-''ABD'nin çok önemli bir siyasi zemininde, tartışmalı tarihi dönem için, hiç aldırmadan, gerçeklere gözünü yumarak, Türkiye gibi bir müttefiki en ağır şekilde karalayacak bir suçlamayı, nasıl rahatlıkla yapmakta olduklarını üzüntüyle gördük''

-“Hem PKK'yı himaye eden Irak yönetimi, hem de Türkiye. Hayır, bu mümkün değil. Artık bıçak kemiğe dayandı. ABD’de bilsin, Türkiye, bundan sonrasını taşıyamaz”

-''Referanduma 'dur' denilmesi lazım. Bunu söylemek CHP'nin de, başkalarının da görevi''

-“Eğer 21 Ekimde referandum olursa, bu saçmalığa, hiçbir aklı başında vatandaşın alet olmaması gerekir. Hayırda, asıl şimdi hayır vardır''

-Genel Başkan Baykal Başbakan Erdoğan’a seslenerek, “Cebine parasını koyup, birisini bağlamak için ortaya çıkmış olan dişli milletvekillerinin, İstanbul'un rantına rant katma mücadelesine dur demeye senin gücün yetmiyor mu? Yoksa haspaya yakışıyor mu diyorsun? Bizimki olunca olur öyle mi?'' dedi.

İletişim Koordinatörlüğü (Ankara) - Genel Başkan Deniz Baykal CHP Grup toplantısında,''Hükümetin, terörle mücadele politikası iflas etti'' dedi. Hükümeti milli terör politikası oluşturma konusunda harekete geçmeye çağıran Genel Başkan Baykal, terör, referandum ve AKP’nin politikaları konusunda görüşlerini şöyle açıkladı;



Grup Başkanlığı



CHP Genel Başkanı Deniz BAYKAL – Sayın Başkan, sayın milletvekilleri; hepinizi içten sevgilerle, saygılarla selamlıyorum, geçmiş Ramazan Bayramınızı kutluyorum. Milletimizin daha nice mutlu Ramazan Bayramları idrak etmesini diliyorum. Bu bayram biraz buruk bir bayram oldu, acılı bir bayram oldu, ama, hayatın içinde acısıyla tatlısıyla bütün bu olaylar var. Hepimize düşen görev, bu olaylar altında ezilmemek, olayları doğru değerlendirmek, kaynaklarını, kökünü doğru anlamak ve geleceğe daha umutlu bir şekilde yönelebilmenin gereklerini yerine getirmek, geleceği geçmişten daha iyi bir biçimde biçimlendirebilmek, hepimizin görevi bu.

Değerli arkadaşlarım, geldiğimiz noktada yeni ve tarihî bir sürecin ortaya çıkmaya başladığını görüyoruz. AKP İktidarının birinci dönemi bitti. 22 Temmuzda seçimler yapıldı, yeni bir parlamento oluştu. Hükümet görevini tekrar üstlendi, şimdi AKP’nin ikinci dönem iktidarıyla karşı karşıyayız. Daha bu iktidarın ilk günlerinden itibaren Türkiyemizin bugüne kadar izlenen politikaları artık sürdüremez hâle geldiğini gösteren birbiri ardından çok önemli gelişmeler ortaya çıkmaya başladı. Türkiye bugün, dış politika alanında, terörle mücadele konusunda bugüne kadar izlediği politikayla bir sonuç alamayacağını yaşayarak görmeye başlamıştır. Tabii bizler, Cumhuriyet Halk Partisi olarak bu konuda iktidarı ta başından beri uyarıyorduk. İzlenmekte olan politikanın Türkiye’yi istenen sonuçlara götüremeyeceğini, büyük sıkıntılarla Türkiye’ye karşı karşıya bırakacağını anlatmaya çalışıyorduk, ama, hükümet büyük bir özgüven içinde politikasını sürdürüyordu. Bu politikası sürdürdü. Şimdi geldiğimiz noktada artık anlaşılmıştır ki, bu politikayla bir yere gitmek mümkün değildir. Terör politikasıyla hükümetin bir yere gitmesi mümkün değildir. Dış ülkelerle ilişkisini şimdiye kadar sürdürdüğü gibi, bundan sonra da sürdürmeye devam etmesi artık mümkün değildir. Aynı yolda devam ederse, Türkiye dünyada saygınlığını da, inandırıcılığını da, etkinliğini de kaybetme tehlikesiyle karşı karşıyadır. O nedenle artık Türkiye bir karar noktasına gelip dayanmıştır. Pek çok şeyin köklü olarak değişmesi kaçınılmaz hâle gelmiştir. Bu hükümet, ta başından beri terör olayını doğru değerlendiremedi. Terörün arkasındaki siyasi projeyi kavramak istemedi, kavramadı. O proje doğrultusunda yapılan çalışmaları doğru değerlendiremedi ve terör konusunda çok savsaklayıcı, çok geçiştirici, örtbas edici bir politikayı dört yıl, dört buçuk yıl boyunca sürdürdü. Bu hükümete Türkiye teslim edildiği zaman fiilen sıfır terör vardı. Terör tehdidi fiilen ortadan kalkmıştı. Hâlâ Anadolu’nun orasında burasında ufak tefek birtakım olaylar oluyordu, ama o olayların artık ateşi alınmıştı, belkemiği çökertilmişti, terör inişe geçmişti, bir teslimiyet aşamasına gelmişti. Şimdi, o zamandan bu yana, 2002 sonundan itibaren Amerika’nın Irak’a yönelik askerî müdahalesinin artık bir netlik kazanmaya başlamasıyla ve 2003 Martında müdahalenin fiilen gerçekleşmesiyle yepyeni bir tablo ortaya çıkmıştır. Bu tabloyu hükümet kavrayamamıştır, doğru değerlendirememiştir, bu konuda üzerine düşeni zamanında yapmamıştır, yapamamıştır, tam tersini yapmıştır. Bu tablo karşısında hükümet yıllarca karşımıza gelen en ağır olayları dahi beklenen, gereken şekilde değerlendirmekten sistemli olarak kaçınmıştır. Çuval olayı karşısında tamamen geçiştirici, Türkiye’nin kimliğini, kişiliğini, onurunu sahiplenen, Türkiye’ye yönelik haksızlıklar karşısında teslim olmayacağımızı ortaya koyan bir yaklaşımı, maalesef hükümete sergileyememiştir ve terör konusunda çok ters uygulamalar yapmıştır. Eve Dönüş Yasası getirmiştir hemen gelir gelmez, tam tersi gerekirken Eve Dönüş Yasası getirmiştir. Şimdi, bakın, tezkere getirme noktasına geliyoruz. Eve Dönüş Yasasının altındaki terör teşhisiyle tezkere çıkarmak isteyen bir hükümetin terör teşhisi arasında nasıl bir ilgi olabilir. Siz, Eve Dönüş Yasasını getirirken Türkiye’nin bu noktaya geleceğini hesaba kattınız mı? Böyle bir öngörüde bulundunuz mu? Hayır. Onlar umut ediyorlardı ki, Amerika, kendilerine “Eve Dönüş Yasası çıkar” diyecek, bunlar da yasa çıkaracak ve terör tehdidi ortadan kalkacak. Eve Dönüş Yasası çıkarıldı, cezaevinden Kandil’liye, Kandil’liden Gabar Dağına bir üçgen kuruluverdi. Daha geçenlerde askerî yetkililer, “maalesef terör örgütüne katılımları azaltamadık” diyor. Sen, cezaevindekileri salıverirken nasıl azaltmayı düşünüyorsun? Cezaevinde tutulmuş olan teröristleri sen tahliye ederken, nasıl olur da terör örgütüne katılımın azalacağını umut edebilirsin? Bu ters politikalar, bu hükümet tarafından sistemli bir şekilde götürülmüştür. Efendim, bu hükümet şimdi tezkere öneriyor. Aynı hükümet, bir süre önce Dubai’de bir anlaşma yapıp “verin 1 milyar doları, Kuzey Irak’la hiç ilgilenmeyeceğiz” diyen hükümet değil mi? Bu imzayı atan kişi, şimdi Dışişleri Bakanı değil mi? Yani o imzayı atarken Türkiye’nin Irak’a terör nedeniyle müdahale etmek zorunda kalabileceğini, böyle bir ihtimalin bulunabileceğini aklınıza hiç getirmediniz mi? 1 milyar dolar karşılığında Türkiye’nin ulusal güvenliği açısından bu kadar önemli bir konuda, bu kadar vurdumduymaz bir angajmana, taahhüde nasıl içinizi yatırdınız? Bunların hepsi çelişki, bunların cevabı yok, tutarsızlık bunlar. Dubai’de “Irak’a müdahale etmeyeceğim” diye anlaşma imzalayacaksın ve şimdi tezkere göndermek zorunda kalacaksın, hangisine inanalım? Bugün, sen onu yaparken, bak, Cumhuriyet Halk Partisi o zaman çıkıyordu “sakın ha” diyordu, “yanlıştır. Günü bugünden ibaret zannetme, siyaset, uluslararası ilişkiler, bölge, terör, yarın yepyeni manzaralar sergilemeye başlar. Bu, Türkiye’nin önemli bir şansıdır, önemli bir imkânıdır. Kuzey Irak’a müdahale etme yetkimizi hiç kimseyle pazarlık konusu yapmamalıyız, tutun o hakkı” diye Cumhuriyet Halk Partisi o noktada size uyarılar yapıyordu. Yine yaşanan olaylar karşısında AKP iktidarı bize “arada sırada yaşanan üzüntü verici olaylar” açıklamasını yapıyordu. Terör, bir tehdit, tırmanıyor, bunu görüyoruz. Bunun arkasında ciddi bir proje var. Ne yaptığını biliyorlar. Himaye edenler de niye himaye ettiğini biliyor. Sen, söylenen laflara, dudaktan çıkan, ağızdan çıkan laflara o kadar kulak asma, niyete bak, amaca bak, uygulamanın hedefini göre, dış politika bunu gerektirir, kendini aldatma, aldatmaya devam ettiler. Dediler ki: “Ardada sırada yaşanan üzüntü verici olaylardır. Abartılı yorumlardan kaçınmak gerekir.” Başbakanın sözleri bunlar. “Abartılı yorumlardan kaçınmak gerekir “ terör politikasının temel dayanaklarıydı hükümetin. Bu konuda muhataplarıyla sık sık görüşüyordu. Bu görüşmelerde hep mutabık kaldılar. Diploması jargonuyla, işte “Irak’lı muhataplarımıza, yetkililerimizle, Kuzey Irak’lı yetkililerle konuştuk, mutabık kaldık” diye açıklamalar yaptılar. Ankara’da mutabık kaldılar, New York’ta mutabık kaldılar, Washington’da mutabık kaldılar. Ne mutabık kaldılar? Terörü etkisiz kılma konusunda mutabık kaldılar. Ne oldu, o mutabakatlar ne oldu? O mutabakatlar, Türkiye’de terör tehdidinin giderek gelişmesine göz yuman bir iktidar tablosu ortaya koydu ve bugün geldiğimiz noktada, artık, o politikayı sürdürmek mümkün olmaktan çıkmaya başladı. Hatta son bir görüşmesinde Başbakan, Başkan Bush’la görüşmesinde “Başkan Bush’u çok kararlı gördüm terörle mücadelede” diye Bush adına Türkiye’ye kefalet verdi. Yine hatırlayınız, daha kısa bir süre önce terörle ilgili bir tartışma yaşadık. Neydi bu tartışma? “Efendim, içeride 3.500 terörist var, dışarıda 1 500 terörist var. İçerideki teröristler bitti de sıra Irak’a mı geldi?” Kim söylüyor bunu? Türkiye Cumhuriyetinin Başbakanı söylüyor. Ne zaman söylüyor? Daha dün diyecek kadar yakın bir geçmişte söylüyor. Ne oldu?.. Ne oldu?.. Onu söyleyen Başbakan mı terör konusunda doğru politika götürüyordu, bugün bu noktaya gelen Başbakan mı terör konusunda doğru politika götürüyor? Bunu sormamız gerekmiyor mu? Bu tutarsızlıkların bir anlamı yok mu? Terör konusundaki bu zikzakların, bu çelişkilerin, bu tutarsızlıkların Türkiye’nin terör tehdidinde bir mesafe kaybetmiş olmasının, terör tehdidinin giderek tırmanmış olmasının altında yatan bir temel neden olduğunu söylemeyecek miyiz? (Alkışlar)

Değerli arkadaşlarım, yine terör konusunda çok değerli zaman “Özel Temsilcilik Mekanizması” diye bir mekanizma ortaya konularak harcandı. Özel Temsilcilik icat edildi. Terörle mücadele için yepyeni icatlar bunlar, o icatlarla bir yılı aşkın zaman kaybedildi. Sonra anlaşma dönemi geldi, “Irak’la anlaşmalar yapılacak” denildi ve en son olarak da ABD Başkanıyla Başbakanın buluşmasından bir çare umar noktaya geldik.

Değerli arkadaşlarım, Türkiye’de terör konusunda, maalesef çok yanlış tavırlar sergilenmiştir. “Terör artışı yok” iddiasını Başbakan, kamuoyuna defalarca söylemiştir “grafikler öyle göstermiyor” demiştir, “terör artışı yok” demiştir. Terör artışı çok tehlikeli biçimde 2002’den itibaren net bir biçimde 2002’den itibaren net bir biçimde kendisini göstermiştir, ama Başbakan, bu gerçeğe gözünü yummuştur ve daha sonra sınır ötesi operasyon olasılığı önerisi ortaya çıkmaya başlayınca yine iktidar çevreleri “24 defa sınır ötesi operasyon yapıldı, bakın hâlâ sonuç alınmadı. Yapmaya gerek yok” demiştir. Şimdi, bu yaklaşımı sürdüren iktidar, maalesef olayı denetim altına alamamıştır. Reddettiği bir politikaya sürüklenmek durumunda kalmıştır. Ama, bu politikayı kararlı, etkili, inandırıcı bir şekilde götüreceği konusunda, ne yazık ki, yeter güveni veriyor değildir. Bu da, Türkiye’nin terörle mücadelesinde önemli bir problem olarak karşımızdadır. Yani siz yıllarca terörü yanlış teşhis eden bir yaklaşım içinde politika götüreceksiniz, o politika iflas edecek, peki deyip onun tersi bir politikayı “ben de götürürüm” diyeceksiniz, onu deneyeceksiniz ve onda başarılı olacaksınız, etkili olacaksınız. Bu konuda elbette toplumun çok ciddi kaygıları vardır. Bakınız, geldiğimiz noktada, artık, Türkiye’nin PKK terörünü Irak sınırları içinde himaye etme politikasına sessiz kalma, bunu içine sindirme şansı kalmamıştır. Türkiye, Irak’ın, PKK terörünü kendi topraklarında himaye etmeye, PKK terörüne yataklık yapmaya devam etmesini seyirci kalarak izleme şansını artık Türkiye kaybetmiştir. Terörle mücadelenin en temel gereği terörü himaye eden ülkeleri terörü edemez bir noktaya getirmektir. Bunu doğal karşıladığınız anda terörle mücadelede en büyük zafiyetin içine girersiniz. O nedenle bizim bundan sonraki dönemde önce Irak ve Kuzey Irak yetkililerine, PKK’yı artık orada himaye etmelerinin mümkün olmadığına ikna etmek, bunu onlara göstermek ve kabul etmek zorunluluğumuz vardır. Yani önümüzdeki dönemin harekât hedefi, sadece yakalayabildiğimiz PKK’lıları etkisiz kılmaktan ibaret olmamalıdır. Bunu ötesinde Irak yetkililerini PKK terör örgütünü himaye etmekten vazgeçirmeyi başaracak bir anlayış içinde harekât planlanmalıdır. O nedenle hedef PKK’dır, ama PKK’yı himaye eden siyasi otoriteye bu himayenin çok ağır bir bedeli olacağını gösterme gibi bir görevimiz ve sorumluluğumuz da vardır. Bunu başarmazsanız, gel, burada yakalayabildiğini yakala diyerek, yakalayabildiğini yakalayıp yakalayamadığının hâlâ himaye edilmesine devam edilmesini kabul etmek Türkiye için mümkün değildir. O nedenle bu politikanın hedefini, kapsamını, amacını belirlerken bütün bunları dikkate almak lazımdır. Artık, Irak şu tercihi yapmak zorundadır: PKK mı, Türkiye mi? (Alkışlar) Irak, bu tercihi yapmaya zorlanmalıdır. Bu tercihi yapmadan hem PKK hem Türkiye diyerek şu ana kadar idare edilmiştir ve buna, maalesef bizim hükümetimiz göz yummuştur. Çok daha önceden çok daha kararlılıkla anlatılması gereken bir noktaydı. Bunun hazmedilmiş olması, bu konuda Irak’ı cesaretlendirmiştir. Bunu değiştirmek lazımdır. Irak’a Türkiye’nin dostluğu önemlidir, Türkiye’nin dostluğu değerlidir. Bizim Irak’taki kardeşlerimizle barış içinde, güvenlik içinde birlikte birbirimizin kalkınmasını, refahına, istikrarına destek vererek yaşama konusunda hiçbir tereddüdümüz yoktur. Irak’ı biz, çok değerli bir komşumuz olarak kabul ederiz. Irak’ta yaşayan insanlar bizim de kardeşlerimizdir. Onların tümünü, Irak’taki herkesi Türkiye kardeş olarak bilir, ama Irak’tan da Türkiye ile kardeş muamelesi bekleriz, Türkiye Cumhuriyetine kardeş muamelesi bekleriz. Bunu talep etmek de bizim hakkımızdır. İyi komşuluk anlayışının gereği olarak bunu sergilemek de Irak’ın boynunun borcudur.

Değerli arkadaşlarım, bakınız önümüzdeki dönem içinde yeni bir noktaya geliyoruz. Artık, bu hükümet dahi, Kuzey Irak’a bir askerî müdahale kararını alma noktasına gelmiştir. Bundan sonra çok ciddi değerlendirmelerle yürüme mecburiyeti vardır. Bundan sonra Irak’a, demin söylediğim gibi, PKK mı, Türkiye mi, bunu anlatmak lazımdır. Hem PKK hem Türkiye, artık o politika yok. Aynı şekilde Amerika Birleşik Devletlerine de, Kuzey Irak’ın ve Irak’ın PKK’yı himaye etme politikasına mı destek vereceksiniz, yoksa müttefikiniz Türkiye Cumhuriyetine mi destek vereceksiniz? (Alkışlar) Amerika da, artık, bu konuda karar almak durumunda olduğunu kavramalıdır, Amerika’ya da bu anlatılmalıdır. Canım, hem PKK’yı himaye eden Kuzey Irak ve Irak yönetimi hem de Türkiye, Türkiye ile her türlü iş birliği. Hayır, mümkün değil. Mümkün değil, artık, bıçak kemiğe dayandı. Türkiye, bundan sonrasını taşıyamaz, Türkiye’nin bundan sonrasını taşımasını kimsenin talep etmeye hakkı yoktur. Türkiye, bu konularda kendisinden kimsenin bekleme hakkı olmayan bir geniş anlayış, esneklik ve sabır göstermiştir, tevekkül göstermiştir, hatta biz, bunu teslimiyet göstermiş diye tepkiyle karşılıyoruz. Ama, artık yeter. Bundan sonra Türkiye mi, yoksa PKK’yı himaye eden Kuzey Irak yönetimleri ve buna göz yuman bir Irak yönetimi mi? Irak’ta istikrar istiyoruz, güvenlik istiyoruz, huzur istiyoruz. Irak’taki, Bağdat’taki otoritenin, yetkililerin Irak’ın bütün sınırlarına egemen olmasını istiyoruz. Türkiye’ye karşı hiçbir düşmanlığın oradan kaynaklanmasına izin vermemesini istiyoruz. (Alkışlar) Hem bunu yapamam hem bunu yapmayacağım hem de sen bunu hazmedeceksin. İşte, bu olmaz, bu Türkiye’den istenemez.

Bakınız, değerli arkadaşlarım, olayın bu niteliğini biz ta başından beri biliyorduk. Cumhuriyet Halk Partisi olarak bu konularda çok tutarlı bir politika götürdük. Bakınız, önce 2002 yılında, 2003 demiyorum, Amerika askerî müdahaleyi yaptıktan sonra demiyorum, daha Amerika’nın Irak’a askerî müdahale yapacağının netlik kazanmaya başlamasıyla birlikte, 2002 Aralığından itibaren bu kürsüde, Cumhuriyet Halk Partisi iki şeyi söyledi: Irak’taki bu yanlış savaşa girmeyelim, bunun karargâhı olmayalım, bunun cephesi olmayalım. Askerlerimizi Orta Doğu’da bu proje esnasında harekete geçirmeyelim. Bu, bizim işimiz değil dedik, aman dikkatli olalım. Ama, aynı zamanda bir şey daha söyledik. Dedik ki, 2002 Aralığından itibaren: Türkiye, derhal Orta Doğu’nun karışacağı anlaşıldığına göre, hemen sınırımızın güneyine önemli miktarda askerî birlik yerleştirmelidir, çünkü Irak sınırımız savunulabilir bir sınır değildir. Irak sınırının güvenliği sağlanmadan Türkiye bir savaş ortamında, terör ortamında güvenlik içinde olamaz, Türkiye’nin güvenliği bu konuda yeni bir tedbiri gerektirmektedir. Derhal geçmişte sık sık yaptığımız gibi önemli sayıda askerî gücümüzü sınırın güneyine, ovaya indirelim. Ovadan itibaren Türkiye’nin savunma hattını bir sağlık kordonu gibi tesis edelim, geçişleri denetim altına alalım. Patlayıcıların geçmesine, mayınların geçmesine, C4’lerin geçmesine, teröristlerin geçmesine izin vermeyelim. Sınırımızın güvenliği ancak böyle alınır. Burada otorite kayboluyor, savaş var burada. O savaş ortamında terör örgütleri fırsatı kullanır ve Türkiye’ye her türlü saldırıyı rahatça yapar. Buna olanak vermeyin dedik ve derhal oraya askerî birlik yerleştirin. Bunu bir türlü anlatmayı başaramadık. Şimdi, bakın, hangi noktaya geliyoruz. Bunu 2002 Aralığında söylemişiz, şimdi 2007’nin Ekim ayındayız, beş yıl geçmiş ve Türkiye askerî harekât konuşuyor. Nasıl askerî harekât konuşuyoruz? Vur kaç mı yapacağız? Kandil’i mi bombalayacağız? Ne yapacağız, onların riskleri ne, bunların riskleri ne, bunları konuşuyoruz değil mi? Eğer bunu yapmış olsaydık o ortamda, sağlam bir şekilde arkasını Türkiye’nin askerî ve ekonomik gücüne yaslanan bir askerî yerleşimi Irak’ın kuzeyine, sınırımızın hemen altına güvenli bir şekilde o zaman yerleştirmiş olsaydık, bilmenizi isterim ki, ne bizim askerimizin başına çuval geçirilebilirdi ne bizi rahatsız eden hukuku çiğneyen olup bittiler Irak’ın değişik yerlerinde yapılabilirdi ne de PKK terörü bu kadar azmak imkânını bulurdu. Tedbir oydu. O zaman, efendim “AB kızar, Amerika hoşlanmaz, itirazlar gelir. Kimseyi üzmeyelim” diye bu yola başvurulmadı.

Değerli arkadaşlarım, ciddi bir ülke kendi çıkarları kaçınılmaz kıldığı noktada birilerini kızdırmayı göze alabilen ülkedir. (Alkışlar) Eğer bir ülke, kendi çıkarları tehdit altına girse dahi, herhangi bir ülkeyi kızdırmaktan korkuyor ise, o ülkenin kendi milli çıkarlarını takip etmesi mümkün değildir. (Alkışlar) Güçlü ve ciddi ülke olmak demek, dünya ile kavga etmek demek elbette değil, ama bıçak kemiğe dayandığı zaman, kendi milli çıkarların kaçınılmaz kıldığı zaman, o üzülebilir, bu kızabilir kaygısıyla milli çıkarlarını takip etmekten korkmayan ülkedir. (Alkışlar) Şimdi, o zaman korktuk, üzmeyelim dedik, yapmadık, ne oldu şimdi? Bakın şimdi yapıyorsunuz. Yanlış olmuştur. CHP size o zaman söyledi, Cumhuriyet Halk Partisi size onu söyledi. Cumhuriyet Halk Partisi bunu söylediği anda o tedbir alınmış olsaydı, hem bu süreç bu şekilde yaşanmazdı hem bugün, Türkiye bambaşka bir noktada olurdu. Şimdi, bu şartlar altında yapılacak müdahale ne olur, ne getirir, ne götürür onu tartışma durumundayız. Ayrıca şunu da hatırlatmadan geçemiyorum: Geride bıraktığımız dönemde iki kez Cumhuriyet Halk Partisi Türkiye Büyük Millet Meclisini ve AKP iktidarını “gelin, bu terör konusu çok tehlikeli bir şekilde tırmanıyor. Bu konuyu Parlamento zemininde, bir milli platform olarak elbirliğiyle birlikte konuşalım diye çağrı yapmıştır. Olağanüstü Meclisi toplantıya çağırma girişiminde bulunmuştur, ama maalesef iki defa da buna gerek yok anlayışı içinde AKP, bu teklifimizi reddetmiştir ve Türkiye Büyük Millet Meclisi terör konusunun askerî boyutunu, ekonomik boyutunu, diplomatik boyutunu, siyasi boyutunu kapsamlı bir şekilde müzakere vererek bir ulusal terörle mücadele politikası ortaya koymayı hâlâ başaramamıştır. Başbakan kendi danışmanlarıyla istişare ederek, o yanlış politikaları götürdü, götüre götüre şimdi çıkmaza girdi ve “bir başka politikayı götürmeye hazırım” diye açıklamalar yapıyor. Ne ölçüde hazırdır, ne ölçüde götürecektir bunu yaşayacağız göreceğiz. Ama, aklımıza bu tereddütlerin geldiğini, bu soruların ortaya çıktığını söylemeyi kendime bir görev olarak görüyorum.

Değerli arkadaşlarım, terör konusunda bizim yepyeni bir anlayışa girmemiz lazım. Terör, partileri aşan bir sorundur, hükümetleri aşan bir sorundur ve geldiğimiz noktada açıkça ortaya çıkmıştır ki, Türkiye’de terör konusu bu hükümeti aşmıştır. Terör konusu karşısında bu hükümet aşılmıştır. Çok net, çok açık. Bu hükümetin terör konusundaki politikaları, o politikaların varsayımları çökmüştür. Şimdi, yeni bir politika, yeni bir terör politikası ortaya koymaya ihtiyaç var. Bu, sadece teknik bir olay değildir, Meclisten tezkere geçsin, o tezkereden sonra hükümet Silahlı Kuvvetlere “Haydi sen müdahale et” desin, ondan ibaret değildir bu iş. Bu politikanın dört başı mamur ele alınması ve konuşulması lazım. Bütün boyutlarıyla tartışılması lazım ve hükümeti aşan bir milli politika olarak dünyaya konulabilmesi, söylenebilmesi lazım. Buna ihtiyaç var, hükümet bu ihtiyacı da kavramış değil, Tam tersini yıllarca yaptı, şimdi yaptıklarının tersini “ben uygulayacağım” diye ortaya çıkıyor. Senin politikan iflas etti. Sen, şimdi oturup bir özeleştiri yapacaksın ve Türkiye’de iktidarıyla muhalefetiyle Türkiye bu konuyu milli bir platformda ele alacak, konuşacak ve bir ortak terör politikası ortaya koyacağız ve o politikayı hep beraber uygulayacağız ve hep beraber destekleyeceğiz bunu. Buna ihtiyaç var. Devlet içinde birbirine tuzak kurarak, onu bunu suçlama vesilesi yaparak bir politika izlenmesi suretiyle Türkiye’nin bu tehdidin altından kalkması mümkün değildir. Olay ciddidir ve hükümeti böyle bir milli terör politikası oluşturma konusunda harekete geçmeye çağırıyorum. Biz, terör konusunda en doğru değerlendirmeleri yapmış bir parti olarak, hükümetin böyle bir arayışa girdiğini gördüğümüz anda ona her türlü desteği vermeye hazırız, politikaya da katkı yaparız, uygulamasına da. (Alkışlar)

Değerli arkadaşlarım, bayram günleri çok acı geçti. Milletçe sarsıldık ve terör ve şehit sorununun artık alışılabilen, sıradanlaşmış bir konu olmaktan çıkmaya başladığına tanık olduk. Bu, bir mutlak zorunluluktu. Türkiye’nin terörle mücadelesi için bu sağlanması gereken bir şeydi. Yani terör sıradan bir trafik kazası gibi haber olmaya başladı, şehitler yine aynı şekilde umursanmaz bir şekilde toplumca sıradanlaştırılmak istendi. Böyle bir kültür ortaya çıkıyordu. Bu, Türkiye’nin terörle mücadelesinde en sakıncalı tablodur. Bunun mutlaka değişmesi gerekiyordu. Bunu değiştirmek için biz üzerimize düşeni yapma kararını aldık ve o doğrultuda bayram ortamındaki o acı olaylar dolayısıyla harekete geçtik ve Türkiye’de terör konusunda bir ulusal duyarlığı ayağa kaldırmaya çalıştık. Bugün memnuniyetle görüyorum, televizyonlarımız, medyalarımız ve saire herkes bu konuya ilgi duymaya başlamıştır, büyük destekler seferber edilmiştir. Bundan memnuniyet duyuyorum. Terörle mücadele böyle olur, elbette öyle olacak. Yani teröre dudak bükerek, şehitleri bilmem küçümseyerek, yok sayarak, onlara aldırmayarak terör mücadelesi olmaz. Bu mücadele bir bütündür. Onu anlamamız lazım ve o duygular içinde konuya sahip çıkmamız lazım. Bunu sağlamak da bizlerin görevimizdi. O doğrultuda ciddi bir çaba yaptık ve başarılı bir noktaya geldiğimizi memnuniyetle görüyorum. Bayram günlerinde son dönemde şehit olan 15 vatandaşımızı ve Silahlı Kuvvetlerimizin verdiği şehitleri, köylerinde, evlerinde ziyaret etmek üzere Cumhuriyet Halk Partisi Grubu bir sistemli program uyguladı. Milletvekili arkadaşlarım her birisi kendi bölgelerindeki şehit ailelerini ziyaret ettiler. Onlara, ben, duygularımızı anlatan bir mektup verdim. Hepimiz adına, bütün milletimiz adına, 70 milyon adına, Cumhuriyet Halk Partisi milletvekilleri, o şehit ailelerini köylerinde, evlerinde ziyaret ettiler, duygularımızı anlattılar, yalnız olmadıklarını, dayanışma içinde olduğumuzu ve onların ortaya koyduğu fedakârlığın bizim için ne kadar değerli olduğunu takdir ettiğimizi açıkça gördüler. Bu gayrete katılan milletvekili arkadaşlarıma teşekkür ediyorum. Gerçekten çok yararlı oldu. Bana çok sıcak dönüşler geldi. Büyük bir memnuniyet rüzgârı esti. Ben, arkadaşlarıma teşekkür ediyorum. Elbette şehitlerimizi hiç unutmayacağız, onlara sahip çıkacağız. Terörle mücadele ancak böyle bir dayanışmayla başarıya ulaştırılır.

Yine o çerçevede ben de, bayramın birinci günü Şırnak, Beytüşşebap Beşağaç Köyünü gittim. Orada şehit olmuş 12 vatandaşımızın ailelerini ziyaret ettim, köylerinde gördüm. Onlarla birlikte konuştuk, ağlaştık, dertleştik, o büyük acıyı, trajediyi bir kez daha yaşadık. Pırıl pırıl bir gencimiz, okulu doğru dürüst değil, öğretmeni doğru dürüst değil, eğitimi doğru dürüst değil, o koşullarda Hakkâri Lisesinden mezun olmuş bu Beşağaç köyünde bir gencecik evladımız, üniversite giriş sınavlarında Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesini kazanmış. Türkiye’nin en önemli üniversitelerinden biri, en değerli fakültelerden birisi, orayı kazanmış. Köyüne gidip köyünde arkadaşlarıyla, komşularıyla işte başarısını konuşacak, onun mutluluğunu yaşayacak ve orada da birkaç kuruş bir kanal kazma faaliyeti içinde yevmiye ile para kazanacak, o parayı da okulda harçlık yapacak. Bu anlayışla köyüne gitmiş bir evladımızı sabahleyin kanal kazmak üzere yola giderken orada nasıl hunharca vurduklarını hep birlikte ağlaşarak dinledik. O çocuğun babasını, iki kız bir erkek, üç kardeşini o çocukları da görerek… Korkunç bir olaydı, yani dedim ya, bayramların böyle acısı da var, tatlısı var; bu defa acısı rastladı. Ama acısını da yaşamasını bilmek, o konuda o dayanışmayı sergilemek, orada ruhumuzu onların duygularıyla yıkayabilmek de çok önemli bir arınma fırsatıydı. Bunu birlikte yaşadık. Bu vesileyle ben, hem Beşağaç Köyündeki şehit vermiş ailelerimizi hem Türkiye’de bu mücadele içinde şehit olmuş bütün ailelerimize ve bütün vatandaşlarımıza minnetçe ödediğimiz bu ağır bedelin boşuna olmadığını, bunun hepimizin bu memlekette bağımsız olarak yaşama irademize güç kattığını ve bu mücadeleyi mutlaka başarıya ulaştırma kararlılığı içinde olduğumuzu bir kez daha ifade etmek istiyorum. (Alkışlar)

Değerli arkadaşlarım, geride bıraktığımız günlerde Amerikan Temsilciler Meclisi Dış İlişkiler Komitesinde Ermenilerin, Ermeni lobisinin arkasında durduğu bir karar tasarısı oylandı ve kabul edildi. Bu tabii çok önemli bir olay. Yani, Türkiye’ye yönelik büyük haksızlıkların bir yenisi olarak ortaya çıktı ve Amerika gibi çok önemli bir ülkede, o ülkenin çok önemli bir siyasi zemininde, parlamentosunda böyle bir tartışmalı tarihî dönem için hiç aldırmadan, gerçeklere gözünü yumarak, Türkiye gibi bir müttefiki en ağır şekilde hakarete maruz bırakacak, karalayacak bir suçlamayı nasıl rahatlıkla yapmakta olduklarını üzüntüyle gördük. Bu tabii çok acı bir olay, yani çok düşündürücü bir manzara. Bundan sonrası için buradan alınması gereken çok ciddi dersler var. Yani Amerika’da bu karar tasarısı çıkarsa, korkarım, bu başka ülkelere de örnek olacaktır, başka ülkelerde de hızla benzer karar tasarıları çıkacaktır. Amerika’da da “Efendim, bu Temsilciler Meclisinin kararı. Bu yürütmeyi bağlamaz. Başkan buna aldırmaz” tesellilerinin bir geçerliliği olmadığını da ifade etmek istiyorum. Bunu bir Temsilciler Meclisi duyarlı olarak, bir kongre duyarlılığı olarak Başkanın dikkate almasını resmen talep ediyorlar. Korkarım, gelecekte Başkan, o 24 Nisan açıklamalarında bu kararı da dikkate alarak “soykırım” sözünü kullanmaya başlayacaktır. Canım, kullanırsa kullansın diyerek bir yere varamayız. Eğer böyle bir yaygın süreç işler ve bütün parlamentolarda bu kabul görür ise, buna tarihen kanıtlanmış, yerleşmiş, kökleşmiş bir vakıa değerlendirmesi yaparlar. Tarihen gerçekleşmiş, kanıtlanmış bir vakıa, tarihen tespit edilmiş bir vakıa, bir olgu hükmünü verirler. Eğer o hüküm verirse, yargı organları da bunu kararlarında kullanmaya başlar. Nitekim İsviçre’deki bir mahkeme, “tarihen tespit edilmiş olgudur” diyerek benzer kararları, o zamana kadarki kararları, daha Amerika olmadan İsviçre hukukunun kararlarına mesnet yapmıştı. Bu tehlikeli bir süreçtir. İşin bir tarafı bu, bir başka tarafı şu: Üzüntü verici olan olay, oraya değerli arkadaşlarımız da gittiler, onlardan raporları aldım ve ayrıntılı şekilde tabloyu görme fırsatını elde ettim. Öyle anlaşılıyor ki, Amerika’nın bu kararı almasına neden olan pek çok gerekçe var, ama en önemli gerekçelerden birisi, “Merak etmeyin, Türkiye bir şey yapamaz.” gerekçesidir ve Amerika’daki müzakerelerde bu fevkalade sık kullanılmıştır. Diğer yandan Amerika’nın geçmiş sekiz eski Dışişleri Bakanı bir araya gelerek “Sakın ha yapmayın, Türkiye çok ciddi kararlar alır ve Amerika ile ilişkiler zarar görür” uyarısını yapmıştır. Şimdi, Amerikan kamuoyu ikiye bölünmüş durumda. Bir grup diyor ki, Türkiye ciddi karar alır, eski Dışişleri Bakanları; bir grup diyor ki “Hiçbir şey yapamaz, biz biliyoruz Türkiye’yi.” Şimdi, Türkiye ne yapacak? Bu olayı geçiştirme şansı artık kalmadı. Bu olayda Türkiye hiçbir şey yapamazlar tezine haklılık kazandıracak bir tavır içinde olursa, artık, Türkiye’nin dünyada etkinliği de, saygınlığı da çok ciddi şekilde darbe yer. Bakın, Deveciyan, Fransa’da, biliyorsunuz Başkanın danışmanı idi. O meşhur Ermeni olaylarını yok diye ilan etmenin suç sayılmasını öngören kanun teklifi görüşülürken “Türkler hiçbir şey yapmaz” dedi. “Buradan hiçbir şey çıkmaz, merak etmeyin” dedi. Gerekçe olarak da, 2001 yılındaki karar karşısında Türkiye’nin takındığı teslimiyetçi tavrı gösterdi. Kıyameti kopardılar “ilişkilerimiz zedelenir” diye, ticaretimiz üç kat arttı, “hiçbir şey olmaz” dedi Deveciyan, şimdi Amerika’da aynı şey söyleniyor. Artık, bu konu, Türk dış politikasının saygınlığının, ciddiyetinin test edileceği, sınava sokulacağı bir olay hâline gelmiştir. “Nereden koparsa kopsun, inceldiği yerden kopsun” diye nutuk atmakla iş bitmiyor. Eğer bu karar, Temsilciler Meclisinden de resmen geçer ise, Türkiye’nin bunu seyretmesi, bu karara tepki göstermesinin yol açacaklarından çok daha büyük sakıncaları içermektedir. Herkesin bu hesabı çok iyi yapması gerekir diye düşünüyorum.

Değerli arkadaşlarım, bütün bunlar Türkiye’de politikanın bir kırılma noktasına gelmekte olduğunu bize gösteriyor. Kırılma sadece dış politika konularında değil, ekonomide de bir kırılma tablosu hızla gelişiyor. Onu daha sonra konuşacağız, ama o konuda bizim uzun süreden beri yaptığımız tespitlerin ne kadar haklı ve doğru olduğu giderek anlaşılıyor. Şimdi, hükümet yine orada da çok ciddi açmazlarla karşı karşıyadır. Çok önemli tercihler yapmaya sürüklenmektedir. Daha netleşmedi, bakın birbiri ardından toplantılar yaptılar, hâlâ önümüzdeki dönemle ilgili politika parametreleri söylenebilmiş değildir. Kamuoyu avutuluyor, geçiştiriliyor; ne YPK toplantısında ne hükümetin üç aylık eylem planı açıklamasında önümüzdeki dönemin ekonomisinde ortaya çıkan sorunlarla ilgili bir anlamlı yaklaşım yoktur. Bunu girmeyeceğim şimdi, ama sadece altını çizmekle yetiniyorum. Ekonomide de Türkiye bir karar noktasına geliyor.

Değerli arkadaşlarım, önümüzde bir Anayasa referandum oylaması var ve Anayasa değişikliğiyle ilgili paketin ikinci müzakeresinin bugün yapılması söz konusu. Bir yeni noktadayız. Değerli arkadaşlarım, bu konunun nasıl bir hukuk garabeti oluşturduğunu, nasıl çelişkilerle dolu olduğunu, nasıl anlamsız olduğunu defalarca anlattık. Şimdi düşününüz, bugün ayın 16’sı. Bu Kanun konuşulacak, ikinci oylaması yapılacak. Eğer geçerse, yarın Cumhurbaşkanı imzalayacak ve Resmî Gazete’de yayımlanacak, 17’sinde yürürlüğe girecek. Bu Kanun’la ilgili dün radyo ve televizyonlarımızda siyasi partilerin propaganda konuşmaları gerçekleşti. Yani referanduma sunulacak olan Anayasa değişikliği paketinin lehinde ya da aleyhinde resmî televizyon konuşmaları başladı, yapılıyor, ama daha kanun çıkmış değil. Dün konuştu arkadaşlarımız, kanun henüz çıkmadı, nasıl çıkacağı da belli değil. AKP, bilbordlara “evet deyin” diye. Evet diyelim de, kanun nerede? Canım, mühim değil, sen onu ne düşünüyorsun, sen onu bırak. (Alkışlar) Bu da, işte bizde AKP usulü demokrasi. 21’inde oylama yapılacak, sandığa gidilecek, bugün 16’sı, kanun daha belli değil. Türkiye’nin hukuku diyor ki: “Referanduma sunulacak olan Anayasa değişikliği önerisi 120 gün boyunca halk tarafından tartışılır.” 120 gün önceden netleşir, oylamadan çıktıktan sonra ancak 120 gün sonra referanduma çıkar. Onu kısalttılar, 40 güne indirdiler. İyi, peki 40 gün sonra. 17’sinde kanun netlik kazanacak, 21’inde oy kullanacağız, 4 gün. Var mı bizim hukukumuzda böyle bir şey? Bu memlekette YSK diye bir organ var mı? YSK diye bir organ var mı?.. Yüksek Seçim Kurulu, aynı zamanda bütün bu hukuki, demokratik, Anayasal, yasal ilkeleri dikkate alarak takvim belirlemek durumunda değil mi? Alacağı kararı bekliyoruz. Peşin fikirleri suçlama yapmıyorum, ama milletin içindeki feryadı dile getiriyorum, feryadı. (Alkışlar) Türkiye’yi, hukukun bu kadar çiğnendiği, demokrasinin bu kadar çiğnendiği bir iktidar kadrosunun kafasına estiği gibi düğmeye bastığın anda referandum, öyle de olsa referandum, böyle olsa referandum diye millet iradesiyle alay ettiği bir tabloya seyirci kalmak mümkün mü. (Alkışlar) Umut ediyorum, YSK buna izin vermeyecektir. Buna izin verilmez, böyle bir şey olmaz. Oy verme süreci başlamış Eylülün 11’inde, Ekim 16’sındayız, bir aydır oy kullanılıyor. Canım, onlar sayılmaz ya, boş ver onları. Kim oluyor onlar. Atıver onları. Zaten sınırın dışından gelmişler, sınırın dışına atıverelim mi diyeceğiz? Böyle bir şey olabilir mi? Bir kişinin bile oyu kıymetli değil mi? Bir kişinin oyunun bile bir önemi yok mu? Nasıl bir referandumdur ki, vatandaşlarımızın bir kısmının oyunun hiçbir anlam taşımamasını içimize sindirerek demokrasiyi Türkiye’de geliştirmek istiyoruz. Böyle bir şey olur mu? Saçma, baştan aşağı saçma. Umarım, Yüksek Seçim Kurulu buna izin vermeyecektir; umarım, Parlamento da bu saçmalığa kökünden, temelinden bir çözüm bulma gereğini yeniden değerlendirecektir. Buna ihtiyaç var. (Alkışlar) Öyle de olur, böyle olur diyerek olmaz bu işler. Bu referandumun noktalanması lazım, bu referanduma dur denilmesi lazım. Bunu söylemek Cumhuriyet Halk Partisinin görevi de, başkalarının da görevidir. (Alkışlar) Yani AKP’nin bu olup bittilerine teslim olarak, onun her dediğine evet diyerek, onun, muhalefet partilerini kullanmasına göz yumarak bir yere varamayız. Herkesin bu konuyu yeniden değerlendireceğini umut ediyorum. Bu süreç noktalanmalıdır, noktalandıktan sonra da artık yeni bir süreç yeniden değerlendirilerek ele alınmalıdır. Sadece ertelemeyle de olayın özünü çözmek mümkün değildir. Gerçekten garip bir olay, 40 gün olması gereken bu propaganda 4 güne inmiş. Daha kanun netleşmeden Sayın Kılıçdaroğlu, Grup Başkan Vekilimiz, dün televizyonda anlatıyor, diğerleri konuşuyor, neyi konuşuyorsunuz? Oy verme başlamış, hâlâ nasıl olacağı belli değil… Böyle bir şey olabilir mi? Türkiye’yi bu kadar mahcup hâle düşürmeyi nasıl insanlar içine sindirebilir? Yani hukuk bilinci hiçbir şekilde uğramamış bir ülke gibi Türkiye’yi tarif etmelerine nasıl göz yumarız? Başbakan diyor ki: “Referandum kültürüne alışsın herkes.” Referandum kültürü yaygınlaşacak! Yani bu konuda Başbakana söylenmesi gereken çok şey var. Onları kendi zemini içinde söyleyeceğiz de, Başbakan bu konuyu konuşurken dedi ki televizyonda gazetecilerle görüşmesinde “Referandumu yerel düzeyde de yapalım” dedi. Şimdi, tabii yerel düzeyde referandum, birdenbire oradaki o anlayışlı gazeteci kadrosunu dahi ciddi şekilde tedirgin etti. Ya buna seyirci kalıyormuşuz gibi bir manzara olur diye arkadaşlar rahatsız oldular “Efendim, ne demek istediniz, o muydu bu muydu” diye konuyu tekrar değerlendirmesini talep ettiler. Başbakan da, galiba, yerel düzeyde referandum kapısını açmanın egemenliği parçalamak anlamına geleceğini, milli egemenliğin yerel egemenliklere dönüştürülmesi anlamına gelebileceğini görmüş olmalı ki, “Canım, benim söylediğim, mesela, adam –aynen kendi sözlerini okuyayım- “kalkıyor birisi, parası pulu var, yüklü. Burası yeşil alan. Ben, bu yeşil alanı kalkayım, imara açayım. Bu işi de bağlar mı? Bağlar.” Ne demekse bağlamak. “Bu işi bağlar mı? Bağlar. Ama, benim yeşil alanım burası, halkın sahip olduğu bir yer. Halkın iradesi olmadan birilerine peşkeş çekiliyor.” Kim çekiyor? Çekenler halkın iradesiyle oraya gelmedi mi? Belediye başkanı seçilmedi mi? Belediye meclisi seçilmedi mi? Yani ne demek istiyorsunuz? Ne yapacağız? Her belediye meclis kararı için referandum mu yapacağız? İşin temelini bir ilkeye bağlayacaksın. Yani senin gücün yetmiyor mu? Cebine parasını koyup birisine bağlamak için ortaya çıkmış olan dişli milletvekillerinin…(Alkışlar) …İstanbul’un rantına rant katma mücadelesine dur demeye senin gücün yetmiyor mu? Ha, yetmiyor mu? Yoksa, hastaya yakışıyor mu diyorsun? Yani bu da geçen haftanın bir komik tablosu idi. “Yerel referandum” diyor, “İstanbul’un rantı” diyor… O İstanbul ki, on dört yıldır siz götürüyorsunuz, siz yönetiyorsunuz. Bak, bir yağmur yağdı, ortalık birbirine girdi, can kaybı yaşandı, doğrudan ve dolaylı sel baskınlarından dolayı. Alt yapıyı yapmamışsınız, İstanbul’u bir mega köy hâline dönüştürmüşsünüz, yıllardır belediye başkanı olarak oradasınız, sizin sorumluluğunuz altında yönetilmiş, şimdi gelinen noktada İstanbul bir yağmura teslim olmuş. Perişan insanlar, trafik felç, bu tablo içinde bize diyor ki: “Yerel referandum koyalım, bazı güçlü milletvekillerinin imar planı tadiline engel olalım.” Gel de inan.

Değerli arkadaşlarım, tezkere Çarşamba günü gelecek. Cumhuriyet Halk Partisi olarak biz tezkereye evet oyu vereceğiz, tezkereyi destekliyoruz, çünkü bu milli dayanışma noktasıdır. Bu, elbette hep birlikte sergilememiz gereken bir kararlılıktır. Bunu birlikte yapacağız, ama dediğim gibi olay, sadece tezkerenin geçmesiyle bitmiyor, elbirliğiyle milli bir terörle mücadele politikası ortaya koyup elbirliğiyle bunu uygulamalıyız. Bunu ihtiyaç var, AKP bundan kaçıyor.

Ayrıca, bu referandum konusundaki tavrımızı bir kez daha ifade etmek istiyorum. Bu, hukuk açısından bir garabettir, çelişkiler yumağıdır. Hiçbir ciddiyeti yoktur. Bu, hırsla, kızgınlıkla Başbakanın etrafındakilere bağırıp çağırarak yaptırdığı hukuken malul, siyaseten tutarsız, demokrasiden uzak bir dayatmasıdır, bir zorlamasıdır. Buna hiçbir vatandaşımın “evet” demeyeceğini umut ediyorum. Buna “hayır” demek, en azından buna katılıp oy vermemek her vatandaşımızın görevidir diyorum. (Alkışlar) O nedenle ben, bu referandumun yapılmasına Yüksek Seçim Kurulumuzun izin vermeyeceğini umut ediyorum, vermemesi gerektiğini düşünüyorum. Bunun noktalanması gerektiği inancındayım. Eğer bunu başarabilirsek en güzeli olur, eğer bu başarılmazda 21’inde oylama olursa, bu saçmalığa hiçbir aklı başında vatandaşımızın alet olmaması gerekir. Ya referanduma hiç katılmaması gerekir. Milletin 200 trilyonluk parasını harcayacak, gereksiz yere Türkiye’yi mahcup etmek üzere harcayacak bu girişime kimsenin alet olmaması gerekir. Eğer birileri girip “ben mutlaka oy kullanacağım” diyorsa, orada kullanılacak oy “hayırdır.” Hayırda, işte asıl şimdi hayır vardır.

Hepinize teşekkür ederim, sevgiler, saygılar sunarım. (Alkışlar)